|
Formy akcentowane : moi, toi, lui, elle, nous, vous, eux, elles
Użycie : 1) Kiedy chcemy zaakcentować podmiot : Moi, je ne suis pas d’accord.
Jeśli chodzi o mnie, nie zgadzam się.
Nous aimons le rock. Marie et Jean, eux, ils préferent le jazz.
Lubimy rocka. A Maria i Jan ? Oni wolą jazz.
On va a la foret. Lui, il reste.
Idziemy do lasu. On zostaje. (« on » jest podwójnie zaakcentowane) - Je vais en métro. Et toi ? - Jadę metrem, a ty ?
- Moi aussi. - Ja też.
- C’est toi, Pierre ? - To ty, Piotr ?
- Oui, c’est moi. - Tak, to ja.
- Qui veut du thé ? - Kto chce herbaty ?
- Moi ! - Ja !
- Pauline est forte en mathematiques. Marc aussi ? - Paulina jest mocna w matematyce. Marek też ?
- Pas lui. On nie.
2) Po przyimku :
Tu peux toujours compter sur Marc. › Tu peux toujours compter sur lui .
Zawsze możesz liczyć na Marka. › Zawsze możesz na niego liczyć.
Aujourd’hui, je déjeune chez Anne . › Aujourd’hui, je déjeune chez elle.
Dziś jem obiad u Anny. ›Dziś jem obiad u niej. Ils sont assis devant leurs parents. Ils sont assis devant eux.
Oni siedzą na przeciwko swoich rodziców. › Oni siedzą na przeciwko nich.
Vous avez un portable sur vous ? (przy sobie)
Macie/ma pan/pani przy sobie komórkę?
C’est mon livre. › Ce livre est a moi .
To moja książka. › Ta książka jest moja. (należy do mnie) 3) W trybie rozkazującym : Réveillez-vous !
Obudźcie się ! (wy) Donne-moi le stylo, s’il te plaît.
Daj mi, proszę, długopis.
Dépeche-toi !
Pospiesz się ! (ty)
|
